Για δεκαετίες, σε πολλά μέρη του κόσμου, ηυδατόπτωση συνέχισαν να ρέουν σε αρδευτικά κανάλια, για να τροφοδοτούν γεωργικά συστήματα και να υποστηρίζουν την ολοένα και πιο εντατική παραγωγήΑκόμα και εκεί που οι πόροι άρχιζαν να δείχνουν σημάδια πίεσης, Η κυρίαρχη αντίληψη ήταν αυτή μιας προσωρινής κρίσης, τα οποία μπορούν να αντιμετωπιστούν με επείγουσες παρεμβάσεις ή νέες υποδομές.

Σήμερα αυτή η εικόνα δεν αντέχει πλέον.
Με την εισαγωγή της έννοιας του παγκόσμια πτώχευση νερού, το Ηνωμένα Έθνη έδωσαν ένα ακριβές όνομα σε ένα δομική κατάσταση: Η χρήση νερού έχει σταθερά ξεπεράσει την ικανότητα των φυσικών συστημάτων να το αναγεννήσουνΔεν πρόκειται για επεισοδιακή σπανιότητα, αλλά για κατανάλωση του πρωτεύουσα του νερού τα οποία δεν μπορούν να αναπληρωθούν σε χρονικό πλαίσιο συμβατό με τις ανθρώπινες, περιβαλλοντικές και οικονομικές ανάγκες.

Για τογεωργία, αυτός ο ορισμός σηματοδοτεί μια βαθιά αλλαγή παραδείγματος.

Γιατί η χρεοκοπία του νερού επηρεάζει πρώτα και κύρια τη γεωργία;

Η γεωργία είναι ο μεγαλύτερος χρήστης γλυκού νερού παγκοσμίως, απορροφώντας περίπου 70% των συνολικών αναλήψεων. Επιπλέον, σε πολλές περιοχές του πλανήτη, ένα σημαντικό μέρος της άρδευσης εξαρτάται από τα υπόγεια ύδατα, σήμερα από τις πιο επισφαλείς πηγές νερού.

Η πτώχευση του νερού καθιστά σαφές ένα συχνά υποτιμημένη πτυχήμια περιοχή μπορεί να φαίνεται παραγωγική και αρδευόμενη, και παρόλα αυτά να βρίσκεται σε κατάσταση μη βιωσιμότητας του νερού εάν οι αναλήψεις υπερβαίνουν την ικανότητα χρέωσης με την πάροδο του χρόνου. Σε αυτές τις περιπτώσεις, γεωργία δεν χρησιμοποιεί ανανεώσιμη πηγή ενέργειας, αλλά καταναλώνει αποθέματα που έχουν συσσωρευτεί εδώ και δεκαετίες ή αιώνες.

ο κίνδυνος Δεν είναι μόνο περιβαλλοντικό. Είναι επίσης οικονομικός Και παραγωγικός: γεωργικά συστήματα που βασίζονται σε μη αναγεννητικές βάσεις νερού Είναι εγγενώς εύθραυστα, εκτεθειμένα σε ξαφνική κατάρρευση όταν λείπει το υδάτινο κεφάλαιο.

Πέρα από την ξηρασία, το τέλος της «επιστροφής στην κανονικότητα»

Ένα από τα πιο σχετικά μηνύματα που συνδέονται με την έννοια της χρεοκοπίας λόγω ύδρευσης είναι το τέλος της ιδέας της «επιστροφής στην κανονικότητα»Στο παρελθόν, μια περίοδος ξηρασίας ακολουθούνταν από περίοδος ανάρρωσηςσήμερα, σε πολλές περιοχές, αυτή η ανάκαμψη δεν συμβαίνει πια.

ο φούστες δεν επαναφορτίζονται, το λίμνες δεν επιστρέφουν σε ιστορικά επίπεδα, το υγρότοποι εξαφανίζονται ή χάνουν τη λειτουργικότητά τους. Η γεωργία, επομένως, βρίσκεται να λειτουργεί όχι σε ένα πλαίσιο προσωρινής κρίσης, αλλά εντός νέα μόνιμα υδρολογικά όρια.

Αυτό το σενάριο απαιτεί ένα εις βάθος αναθεώρηση των γεωργικών στρατηγικών επειδή οι καλλιέργειες, οι τεχνικές άρδευσης, οι επενδύσεις και οι πολιτικές δεν μπορούν πλέον να βασίζονται σε ιστορικά αποθέματα νερού που δεν υπάρχουν πλέον.

Το ερώτημα δεν είναι πόσο νερό υπάρχει, αλλά πόσο έχει απομείνει

Η έννοια της πτώχευσης του νερού εισάγει μια ριζικά διαφορετικό κριτήριο ανάγνωσης.
Το ερώτημα, στην πραγματικότητα, δεν είναι πλέον «πόσο νερό πέφτει ή ρέει σε ένα δεδομένο έτος», αλλά πόση ανάληψη είναι βιώσιμη με την πάροδο του χρόνου.

Στη γεωργία αυτό σημαίνει διάκριση μεταξύ:

• ανανεώσιμο νερό χρησιμοποιείται εντός των ορίων φόρτισης
• «δανεικό» νερό από το μέλλον, μέσω της μείωσης της στάθμης του υδροφόρου ορίζοντα ή της υποβάθμισης των οικοσυστημάτων.

Πολλά γεωργικά συστήματα Σήμερα εργάζονται χάρη σε αυτό δεύτερη κατηγορία, Συχνά χωρίς πραγματική επίγνωση της συνολικής ισορροπίας του νερούΗ χρεοκοπία του νερού καθιστά αυτή την ασάφεια σαφή και όχι πλέον αγνοήσιμη.